Last day of the exams ngayon for the students, swerte ko wala
akong kahit anong invigilation duties. Legal ang pagsusulat ko. This time I
will not talk about the mentioned subject above kasi baka maging bias lang ako
dahil yan ang subject na tinuturo ko. Mas maganda kung ibang topic na lang.
Sakto! World Teachers Day ngayon at ako ay isang guro – kagaya mo.
Kung
tutuusin, lahat naman tayo ay maituturing na isang guro sa kung anong aspeto o
parte man ng buhay tayo nabibilang. Lahat naman tayo ay may kakayahang
magturo, kung ito man ay may kadalian o kahirapan, o kaya naman ay natutunan
natin sa iba ding guro o kaya naman ay itinuro sa atin ng tinatawag nating
“experience”. May iba nga lang na kagaya ko ay nagpakadalubhasa at sinuyod ng
mabuti ang sining ng pagtuturo at pinili ang landas na mahirap tahakin at
bagtasin. I’m sure marami ang sasang-ayon sa aking huling sinabi.
Lahat naman
tayo ay matatawag na guro and at the same time ay naging estudyante, mabuti man
o hindi bahala ka ng humusga, belat! Naaalala ko noong nag-aaral pa ako upang
maging isang mahusay at mabuting guro, may nakapagsabi sa akin at sa sampu ng
aking mga kamag-aral na, “kung walang teacher, wala din ang ibang propesyon.”
Ang mga doktor, inhinyero, arkitekto, mga nars, siyentipiko, pilosopo, abogado,
mambabatas, congressman, senador at mi ultimo ang president ng bansa ay dumaan
sa iba’t-ibang klase ng teacher. Sila ay hinubog, nahikayat o naimpluwensyahan
din ng kanilang mga naging guro. Kagaya nila, ako ay naimpluwnesyahan din ng
aking mga naging titser.
Aminin man
natin o hindi, bawat isa sa atin ay may kinagigiliwan at pinagpapantasyahang
(kung ano man yun, bahala ka na ulit) Ma’am at Sir noong nag-aaral pa. At
siyempre kung may teacher’s enemy, sigurado ako mayroon ding student’s enemy
version ng mga guro. Lahat sila ay may impact directly or indirectly kung
nasaan man tayo ngayon, maliit man o malaki ang ganap.
Madali na
mahirap ang pagiging guro. Madali siya in a sense na kung ikaw yung tipo ng tao
na nag-eenjoy sa paghuhubog ng mga mura at masasayang isip, para mo ng
playground ang classroom at ang school ay isang malaking amusement park. Masaya
magturo. Masayang makipagkulitan sa mga estudyante at masaya ding malaman na
masaya sila sa iyo. Nagiging mahirap lang ito kasi bukod sa paglilinang at
paghuhubog ng personalidad ng mga magiging mamamayan sa hinaharap,
kailangan mo ng balance. Balanseng buhay. Mahirap kasi maraming dapat
isaalang-alang – in short – demanding. Mula sa simpleng ayos ng buhok; itsura
at expression ng mukha; postura ng pagtindig, paglakad at pagkilos; salitang
sinasambit; pananamit; bugso ng dadamdamin hanggang sa mga bagay na pinopost sa
cyberspace, lugar na pinupuntahan, libangan at nararamdaman ng kalooban; lahat
ng ito ay may dagliang epekto sa pagiging guro mo sa loob o labas man ng
silid-aralan. Ngunit nais kong ipabatid, gaya ninyo, na tao din ang mga guro –
may karapatan.
Maselan ang
landas na tinatahak ng bawat Miss at Mister ng paaralan. Maselan dahil sa mga
guro nakasalalay kung ano ang magiging itsura ng hinaharap. Maselan kasi may
mga bagay na kailangang iprioritize bago ang sarili. Maselan kasi hindi lang
ang asignaturang iyong pinag-aralan ang iyong ituturo. Maselan kasi hindi lang
sa loob ng klasrum nagaganap ang pagtuturo. At maselan kasi hindi lang isa o
dalawa o tatlong murang isipan lang ang tatamnan mo kung hindi X multiplied to
Y ang peg nito. Where X is the number of students per class multiplied to Y, where
Y is the number of classes you handle. Boom! Ganoon siya karami, idagdag mo pa
pala ang Z, where Z is the number of years you’ve been teaching. Nakanang!
Nag-maths ako! WOW!
Mukha mang
relationship status na it’s complicated ang pagiging titser, hindi naman
matatawaran ng kahit anong pisikal na yaman ang tagumpay ng pagiging isang
mabuting guro. Hindi man natutumbasan ng pilak, ginto o kapal ng laman ng
wallet ang sakripisyong iniinda ng bawat guro, sapat ng yaman ang makita ang
mga murang isip na natamnan na maabot ang kanilang mga pangarap na minsa’y
isang kathang isip lamang. Sapat na maalala at mapasalamatan at
paminsan-minsang maambunan ng tiwalang minsa’y inasam mo din sa iyong mga
naging taga-hubog.
Ang pagiging
guro ay hindi nagsisimula sa oras na pumatak ang ala-siyete o sa pagpasok mo sa
silid aralan o natatapos sa pag-ring ng bell sa hapon. Ito ay isang buhay,
buhay na ibinabahagi upang maging inspirasyon at ipagpatuloy ang paghubog ng
mabuting mamamayan sa mga susunod na henerasyon.
SALAMAT SA MGA NAGING TEACHER NG
BUHAY KO – SALAMAT SA IYO!
